ಕಾಸರಗೋಡು(ಕುಲಾಲ ವರ್ಲ್ಡ್ ಡಾಟ್ ಕಾಮ್): ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಒಡನಾಟ ಬೆಳೆಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಜೀವಂತ ಸುಂದರ ಆಕೃತಿ ಕೊಡುವ ಕುಂಬಾರ ಸಮುದಾಯದ ಒಡಲಾಳದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕಲೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕಿವಿಗೆ ಇಂಪಾಗುವ ಅಪರೂಪದ ಮಧುರ ಭಾಷೆಯೊಂದೂ ಅಡಗಿದೆ. ತುಳುನಾಡು ಮತ್ತು ಕೊಡಗಿನ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೇರಳದ ಗಡಿಭಾಗದವರೆಗೂ ಪಸರಿಸಿರುವ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಮಕ್ಕಳ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಕೇತವೇ ‘ಕುಮ್ಮರ’ (ಕುಂಬಾರ)ಭಾಷೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕಡೆಯುವ ಕೈಗಳು, ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಡುಭಾಷೆಯನ್ನು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟು ಜತನಗೊಳಿಸಿವೆ. ಇದು ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷಾ ಕುಟುಂಬದ ಒಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ, ಸುಂದರ ಭಾಷೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಲಿಪಿಯಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಅದು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಗಳಂತೆ ಈ ಭಾಷೆಯೂ ಕಾಲದ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋಗಬಾರದೆಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ, ಈ ಸಮುದಾಯದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನವೊಂದು ಈಗ ನಡೆದಿದೆ.
ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದಿಂದ ತಮಿಳುನಾಡು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದ ಈ ಸಮುದಾಯದ ಇತಿಹಾಸವು, ಇಂದು ಅವರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ತಮಿಳಿನ ಮಧುರ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಉತ್ತರ ಕೇರಳದ ಕಾಸರಗೋಡು, ಕಣ್ಣೂರು, ಕೋಝಿಕ್ಕೋಡ್, ಮಲಪ್ಪುರಂ ಮತ್ತು ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತರಿಂದ ಎಂಬತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನರು ಇಂದಿಗೂ ಈ ಅಪರೂಪದ ಭಾಷೆಯ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ‘ಎಂತ್ ಪೋಯೇತಿ’ (ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ), ‘ನೀ ಪೇರು ಎಡಿತಿ’ (ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು) ಎಂದು ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುವ ಸಾಲುಗಳು ಈ ಭಾಷೆಯ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಲಿಪಿಯಿಲ್ಲದ ಈ ಭಾಷೆ ಕೇವಲ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ, ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ, ತಂದೆಯಿಂದ ಮಗನಿಗೆ ದಾಟುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿದೆ.
ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ, ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಿರಿಯರವರೆಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಇದೇ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳ ಸಡಗರ, ವಿವಾಹಗಳು ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಭೆಗಳ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಮುದಾಯದವರು ತಮ್ಮ ಆಪ್ತರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಹೆಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಆಪ್ತತೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅನನ್ಯವಾದುದು. ಆದರೆ, ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದೊಂದಿಗೆ ಸಂವಹನ ನಡೆಸಲು ಇವರು ಮಲಯಾಳಂ ಅಥವಾ ಇತರ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದಾಗ ಈ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಲು ಹಲವರು ಹಿಂಜರಿಯುವುದರಿಂದಲೇ ಇದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ.
ಅಳಿಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಭಾಷೆಗೆ ಮರುಜೀವ ತುಂಬಲು ಕೋಝಿಕ್ಕೋಡಿನ ಬಾಬು ಎಂಬ ಸಹೃದಯಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರ ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ‘ಕುಮ್ಮರ ನಿಘಂಟು’ (ಡಿಕ್ಷನರಿ) ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿಘಂಟಲ್ಲ, ಅಳಿಯುತ್ತಿರುವ ಭಾಷೆಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಬಾಬು ಕಕ್ಕೋಡಿ ಮತ್ತು ಉಣ್ಣಿಕೃಷ್ಣನ್ ಫರೋಕ್ ಅವರು ಈ ಭಾಷೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ವಂತ ಲಿಪಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಲಿಪಿ ಸಿದ್ಧವಾದರೆ, ಈ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಬರೆಯಬಹುದು ಎಂಬುದು ಅವರ ಕನಸಾಗಿದೆ. ಮಣ್ಣನ್ನು ಹದಮಾಡಿ ಸುಂದರ ಮಡಕೆಯನ್ನಾಗಿಸುವಂತೆ, ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಮಗುವಾದ ‘ಕುಮ್ಮರ’ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಅಷ್ಟೇ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕಡೆದು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಅಮೂಲ್ಯ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಲು ಹೊರಟಿರುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಮತ್ತು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ.
